Vliegdorp JO9-1 vs VVZA JO9-1   vv 't Vliegdorp

  • Hits: 75

De laatste wedstrijd van een seizoen is altijd een beetje een apart moment. Deemoedigheid kan dan toeslaan. Al die mooie momenten passeren nog even de revue, beelden schieten door je hoofd. De overwinning tegen de onbetwiste officieuze kampioen Seastum, kansloos afgedroogd met een ruw geel zwart handdoekje. Een hoogtepunt. De pannenkoeken van de Wendysisters, de trainingsinspanningen (het gaat niet vanzelf met deze eigenwijze donders) van Ruud & co., de soms betraande gezichtjes, de natte haren, de gebalde vuisten, het juichen in alle kleuren van de regenboog. Als je dan als stukjesschrijver voor dit TEAM van kleine groter wordende doerakjes ook nog het laatste stukje schrijft, omdat zoontje Sil elders gaat voetballen wegens onze verhuizing uit de regio, dan zakt de deemoed bijna richting zwaarmoed. De eerste trainingen van Ferdy, alweer jaren geleden, de altijd te grote shirts om te kleine schouders, het elkaar leren kennen als jongens en ouders, elkaars kwaliteiten, de karakters, de handleidingen. Er werden vele bekers gewonnen, sowieso veel meer gewonnen dan verloren. Vage termen als ‘plezier maken’ en ‘beter worden’ zie je bij deze jongens absoluut concreet worden en ik wil vanaf mijn bank in Oosterbeek toch nog een keer specifiek Ruud bedanken voor het bereiken hiervan. Met uit welke Zeeuws Belgisch zotte plek je het vernuft ook vandaan hebt gehaald, het werkt verrekte goed. Tom, als voorbeeld, die illustreert werkelijk alles. Wat een groei. Verworden tot een bonk graniet, die als little Virgil geen duel uit de weg gaat en ook nog is begonnen te scoren en belangrijker wat daaraan vooraf gaat: is durven gaan schieten. En wat ik vandaag van Diem heb gezien is meesterlijk. Hij ging de duels aan, ging door, kapte uit en streed zijn strijd die verder gaat dan leren voetballen, maar ook gaat over doorzetten, niet opgeven, fouten durven maken, gesteund worden door het team. En dan van meerwaarde kunnen worden, steeds meer.

Het is een wedstrijdverslag dus snel over naar vandaag. Amersfoort had een geheim wapen met lang haar meegenomen. Sara. Ze was geweldig. Een strijder, een pingelaar en met een fijn overzicht op het spelletje. En er waren meer pingelaars en enkele krachtige boys. Een goede mix, een waardige tegenstander. VVZA staat ook net boven Vliegdorp in de in het geheim bijgehouden stand, deze wedstrijd was daarmee een subtopper. Er hingen donkere wolken boven deze inhaalwedstrijd op deze donderdagavond.  Niet alleen figuurlijk omdat Brody ziek thuis bleef en het zonder Brody minder fijn spelen is. Maar vooral ook letterlijk. De meeste van de donkere buien trokken langs de Vliegdorpse voetbalkuil. Maar in de derde kwart was daar dan toch de wolkbreuk die van het voetballen bijna het veel leukere waterpolo maakte. De voor dit seizoen als spelbegeleider debuterende Roy, goed gekleed, maar minder goed voor deze omstandigheden, aarzelde geen moment. Bij dit soort barbaarse omstandigheden, met een bilnaad die zich langzaam vulde met helder regenwater, met een bril die beslagen en bedruppeld was waardoor hij het einde van zijn fluitje niet eens zag, waarbij het water zich om de bal heen voegde, waarbij zijn fluitje bubbeltjes blies, in dat soort omstandigheden verkoos Roy zonder aarzelen het spel gewoon door te laten gaan. Ik kan het er alleen maar eens mee zijn. Maar ik had een paraplu, dus dat is toch anders. De jongens voetbalden ook gewoon door. Het was spannend, dan stonden ze een doelpunt voor, dan weer eentje achter en 3-3 bij het begin van de laatste kwart. Daarin scoorde VVZA als eerste. Vliegdorp speelde de hele wedstrijd meer combinatievoetbal waarbij veel goed ging. De eindpass kwam niet altijd aan door goed verdedigend werk van Amersfoort. Toch bleef er keihard gevochten voor elkaar, elke bal leverde strijd op en niemand verzaakte daarin. Valentijn had mooie reddingen, Lucas en Tom hielden de boel dicht.  Sil werd een paar keer geraakt, op de meeste gevoelige plekken, enkels, knieën en andere belangrijke delen. Het deerde hem vandaag niet. Hij had besloten dat er mooie strik om zijn vliegdorp tijd moest, er moest een hattrick komen van zijn linkervoet en zo geschiedde. Met nog twee assists  op zijn naam op Raúl, zijn dribbelbroer, gaf hij zichzelf een passend afscheid. Cas scoorde nog een keer en schoot prachtig op de paal. De eindstand 6-4.  En zo eindigt dit weer prachtige seizoen. Veel plezier en succes volgend jaar!

Groet Wietse, we gaan de kuil, de berg en alles er tussen in, van harte missen, maar komen graag af en toe nog eens langs!

  • Logo sunny website
  • Word nu lid van vv 't Vliegdorp!
  • Zonder vrijwilligers bestaat onze vereniging niet!
  • Sponsor onze vereniging al voor 75 euro per jaar!!!
rac logo
Bij ons kunt u pinnen!
zonder respect geen voetbal
KNVB
geen 18 geen druppel