• Hits: 105

Wat een wedstrijd, wat een spanning, wat een strijdlust maar vooral wat een geweldig resultaat. Tegen één van de topploegen uit de 1e klasse gelijk spelen is voor onze jongens een wereldprestatie, maar het had nog mooier kunnen zijn. De uiteindelijke 5-5 was dan ook zeker terecht en meer dan verdiend. Wie dit van tevoren had voorspeld had zeker de jackpot gewonnen. Wat hebben we genoten langs de lijn.

Vooraf hadden we niet teveel illusies over een goed resultaat, vooral proberen het eigen spel te blijven spelen en niet de kop laten hangen bij (de verwachte) tegenslag. Spakenburg JO14-1 had de meeste doelpunten gescoord in de poule, dus de angst zat er wel een beetje in. De 2e doelstelling om niet de kop te laten hangen konden we al snel in de praktijk brengen. Al in de 3e minuut was het Spakenburg wat zich makkelijk door onze verdediging combineerde en eenvoudig de 1-0 binnen tikte. Dat leek de voorbode te zijn van nog meer onheil, maar niets was minder waar. Door wat aanpassingen in de posities konden we de aanvalsgolven beter pareren, en nog belangrijker we kwamen ook zelf aan voetballen toe. De ruit op het middenveld functioneerde goed wat de toevoer richting onze aanvallers garandeerde. Iets waar het de laatste wedstrijden nog wel eens aan ontbrak. Toen Jayden in de 10e minuut de 1-1 binnen schoot kwam het geloof bij het hele team terug. Dit was de opmaat voor een geweldige periode richting de rust. Een leep passje van Lars op Jayden stelde hem in staat er zelfs 1-2 van te maken. Zowaar een echte voorsprong om ons in vast te bijten. En de koek was nog niet op. Een loepzuivere hattrick van Jayden toverde bij veel mensen het ongeloof op het gezicht. Maar het stond in de 28e minuut echt 1-3 voor Vliegdorp op bezoek bij Spakenburg. De concentratie was ook prima in alle linies waardoor we deze stand ook naar de broodnodige rust konden brengen. Want het kostte wel veel kracht.

In de rust elkaar maar eens goed in de arm geknepen. Was dit werkelijk waar? De glimmende gezichten van onze jongens waren prachtig om te zien. Glimmend zowel van trots als van het zweet 😉. De tactiek voor de 2e helft werd nog eens goed doorgesproken en vol vertrouwen liepen we weer richting het veld. Direct bij aanvang van de 2e helft kwamen we weer met beide benen op de grond te staan. In de 2e minuut scoorde Spakenburg al de 2-3 en heel kort daarna zelfs ook de 3-3. En dan moet je nog een half uur stand zien te houden, een loodzware opgave. Maar na deze eerste schrik herpakte het hele team zich weer. Zowel het middenveld zette vroeg druk op de bal en onze verdedigers verdienen een groot compliment door vooral fysiek overeind te blijven. Zo bleef de wedstrijd een kwartier lang doelpuntloos en vervolgens ontspon zich een zinderende slotfase.

Deze werd ingeluid door een prachtige vrije trap van Lars. Vanaf 18 meter plaatste hij de bal heel secuur onder de lat. De kleinere keeper van Spakenburg had geen enkele kans. En ja, dan sta je in één keer weer op een voorsprong. Dan beginnen de knieën van de coaches wel te knikken om dit resultaat dan ook tot het einde vast te houden. Kansen kreeg Spakenburg genoeg, het was dan ook niet onverdiend dat de 4-4 viel. Het was nu vooral de vraag of we het conditioneel konden volhouden en nog de kracht hadden om niet te veel terug te zakken. En waar dat voorheen nog wel eens misging lukte dat nu wonderwel. Er werd geknokt voor elke meter en waar de één een steek liet vallen zette de andere weer het juiste extra stapje. Het was geweldig om te zien, er zat nog volop beleving en bezieling in het team.

Het gejuich rolde bijna over het veld toen wederom Jayden zijn scoringsdrift kom botvieren!! Hij tikte keurig de 4-5 binnen. Zelfs de reserves konden zich niet inhouden en holden het veld in om met elkaar het doelpunt te vieren. Met nog 5 minuten officiële speeltijd was de overwinning nu wel heel erg dichtbij. Helaas voor Vliegdorp werden er door de heel goed fluitende scheidsrechter uiteindelijk 8 minuten blessuretijd bijgeteld. Tot in de 5e minuut van de extra tijd leek het nog goed te komen, maar toen was het toch Spakenburg wat de 5-5 in de hoek van het doel schoot. Het angstzweet brak nog uit toen Spakenburg in de allerlaatste seconde een vrije trap kreeg. Maar deze deerde ons niet meer. Bij het eindsignaal gingen alle Vliegdorp armen de lucht in en het ongeloof bij Spakenburg was van de gezichten af te scheppen.

Ik begon er al mee, en ik eindig er ook mee. Een topprestatie van het hele team. Wat een feest om zo’n wedstrijd met elkaar te beleven en om met zo’n tevreden gevoel huiswaarts te rijden. Het net niet winnen is dan eigenlijk niet meer van belang. Dit was de beste wedstrijd ooit van dit team en we mogen er vanuit gaan dat de groeicurve zich nog verder zal doorzetten. Alle lof ook voor Angela die het teambelang blijft benadrukken en met onverminderde energie het team langzaam maar zeker naar een hoger level tilt. En nu maar even lekker nagenieten met elkaar. Hopelijk volgende week weer feest 😃.

Groeten van een trotse coach