Of ik dit verslag wel wílde schrijven, was na afgelopen zaterdag even de vraag. Niet omdat het een slechte wedstrijd was, maar omdat het zo’n rare dag was. Alles wat normaal vanzelf gaat, liep nét even anders. Van een vreemd wedstrijdverloop tot een moment van onrust op het veld. Het hoort er gewoon niet bij en het haalt de sfeer eruit, voor spelers en toeschouwers. Laten we eerlijk zijn: we willen allemaal hetzelfde. Een leuke zaterdagochtend, sportieve pot voetbal en blije gezichten op het veld én langs de lijn. Dus laten we het vooral gezellig houden voor de boys. Als het even schuurt, praat met elkaar, schud elkaar de hand en laat de kinderen gewoon lekker voetballen. Want daar doen we het tenslotte voor.

Nieuwe shirts, nieuwe energie
Dat gezegd hebbende: deze wedstrijd verdient het wél om in de boeken te komen. Want ondanks alles hebben de jongens het weer fantastisch gedaan. Voordat de bal rolde, was er al genoeg om trots op te zijn. De boys speelden voor het eerst in hun gloednieuwe shirts, mogelijk gemaakt door ‘The Lost Oak’, de enige kroeg in Soesterberg zonder vaste openingstijden, maar die op verzoek altijd open gaat. De prachtige gele tenues pasten perfect en op de rug prijkten naast het logo van de sponsor de bijnamen van de spelers: The Joker, Bouncer, Panther, Pittbull, Bullet, Wizard, Eagle, Bull, Rock en Speedy. Met zulke namen kon het natuurlijk alleen maar een bijzondere wedstrijd worden.

Een wonderlijke ochtend
De scheidsrechter, een soort voetbal-goeroe met lang grijs haar en een bijzonder relaxte uitstraling, had duidelijk zijn eigen tempo. “We gaan lekker door,” was zijn motto en dat deed hij dan ook. De moeders kregen vooraf nog een compliment over hun kapsels (altijd mooi meegenomen) en waar normaal na elk kwartier een korte pauze volgt, vond hij dat overbodig. Onze trouwe Vincent hield vanaf de zijlijn keurig de tijd bij en fronste zijn wenkbrauwen toen het eerste kwart maar niet ophield. Pas na 22 minuten floot de scheids. Verwarring alom, bij spelers, coaches én ouders. En dat was pas het begin van een wonderlijke ochtend.

Een rommelige eerste helft
Toch lieten de jongens zich niet gek maken. Tegen de verwachtingen in scoorde VVZA als eerste, maar Vliegdorp rechtte de rug. Marouan, die vandaag de ene na de andere actie uit zijn mouw schudde, maakte er 1-1 van na een slimme pass van Merijn. Even later herhaalden Merijn en Marouan het kunstje: 1-2, een dodelijk duo dus. Marouan was niet te stoppen; hij zorgde constant voor dreiging, werkte zó hard dat er zelfs gaten in zijn broek zaten en was zonder twijfel de smaakmaker van de dag.

Daarna was het de beurt aan Pim W., die met zijn allereerste balcontact toesloeg. Een razendsnelle counter via, hoe kan het ook anders, Marouan, en Pim schoot beheerst binnen: 1-3. Drie doelpunten in drie aanvallen, allemaal uit het boekje. Maar ja, die rare minuten bleven iedereen parten spelen. Keeper Pim werd van meerdere kanten tegelijk gecoacht (“Kom uit!”, “Blijf staan!”, “Pak ‘m in je handen!”) en wist even niet meer wat hij moest doen. Het gevolg: de bal rolde er zachtjes in. Tja, dat krijg je met 17 miljoen bondscoaches langs de lijn. Maar Pim herpakte zich uitstekend en redde daarna meerdere keren knap, zoals we van hem gewend zijn.

Herpakken en doorgaan
VVZA profiteerde van de chaos en kwam terug tot 3-3, maar onze jongens bleven vechten. Pim W. was lekker op dreef, zorgde er samen met Tom voor dat er aan de linkerkant steeds spektakel was en maakte zijn tweede van de middag, opnieuw na een voorzet van Merijn. En toen was daar het moment van Tygo. Hij wilde zó graag en dit keer zat hij er eindelijk in. Met uitstekend voorbereidend werk van Ata, een intikkertje, ja, maar o zo verdiend. De ontlading was groot: 3-5, en de wedstrijd beslist.

Steeds stabieler
Verdedigend stond het, ondanks de hectiek, stevig. Ata bleef ijzersterk in de duels, zowel achterin als later meer naar voren. Marouan zakte wanneer nodig slim terug om te helpen en Jits liet opnieuw zien hoe goed hij zich ontwikkelt. Hij lijkt zich inmiddels helemaal thuis te voelen in het team en speelt met steeds meer zelfvertrouwen. Zijn timing en positionering worden met de week beter, mooi om te zien. Julian was gelukkig weer van de partij en dat merk je gelijk. Hij is koning in bal afpakken én weet precies wat hij daarna met die bal moet doen. Geen paniektrap de tribune in, maar rustig kijken, passen, oplossen. Een onmisbare schakel dus. Er is inmiddels al voorzichtig een belletje richting de sporthal gegaan met de vraag of trampolinewedstrijden misschien gewoon tijdens de winterstop gehouden kunnen worden.

En dan Tom, overal inzetbaar, sterk, balvast en nooit bang voor een duel. In de afwisseling met Pim W. is hij dodelijk voorin op links, maar ook achterin voelt hij zich als een vis in het water. Wat een luxe om zo’n buitenspeler in de ploeg te hebben. En Björn? Die stond vandaag niet in het veld vanwege een liesblessure, maar wel als trouwe teamgenoot langs de kant. Geen woorden, maar daden: de stille kracht van JO11-3, dit keer in supporter-vorm.

Een afsluiting in stijl
Na de overwinning volgde het officiële einde van de eerste periode: alles gewonnen! En dat moest gevierd worden. Eerst een heuse fotoshoot met het hele team, de coaches, de sponsor én alle energie die in Soesterberg te vinden was. De fotostudio bleek een soort underground-soos met gothic fotografen en donkere gangen, en dan ineens tien stuiterballen in knalgele tenues die de boel op z’n kop zetten. Binnen vijf minuten moesten trainer Sander en de manager uit honderd foto’s de beste kiezen; ze waren sneller dan de VAR. Gelukkig had de manager stiekem nog wat foto’s geschoten, dus iedereen ging met een digitaal pareltje naar huis.

Daarna:even zweten in het krachthonk van de hoofdsponsor, Fysiotherapie De Bundeling in Soest. Alle fitnessapparaten werden getest. Na het ontploffen van een bal die tussen de loopband kwam, was het tijd om door te gaan naar de pannenkoekenboerderij. De jongens zorgden voor gratis entertainment voor het hele restaurant. Ata moest uit het konijnenhok gehaald worden, Marouan probeerde een vis te vangen uit de vijver en de rest van de ploeg maakte er een vrolijke puinhoop van. Maar iedereen ging met een grote glimlach en een volle buik naar huis.

Kapiteins aan het roer
Met drie coaches: Sander, Jan Pieter en assistent Florian, heeft het team niet één, maar drie kapiteins op het schip. En waar men in Nederland graag roept dat we 17 miljoen bondscoaches hebben, bewijst Vliegdorp JO11-3 dat drie ervaren kapiteins meer dan genoeg zijn om koers te houden.

Klaar voor fase twee
De eerste periode zit erop. Alles gewonnen, veel geleerd, nog meer gelachen. De vraag is nu: heeft de KNVB deze opmars al opgemerkt? En in welke klasse worden onze mannen straks ingedeeld? Wat ons betreft mag dat gerust een stapje hoger; dit team is er klaar voor.