Het is een tijdje stil geweest vanuit de verslaggeverskamer van de JO11-3. Noem het een herfstdipje…. Maar goed, het is zoals bij een dieselmotor in de kou: hij start niet snel, maar áls hij eenmaal draait, dan gaat-ie ook weer. Nou, dus hier gaan we dan!

Even een korte recap… De tweede periode begon spannend. Want joh, eerste klasse. Konden onze jonge jongens dat aan? En wat bleek? In de eerste klasse kunnen we prima overleven. Sterker nog: we wonnen! In Soesterberg tegen CDW werd het 3-2, een heerlijke en sportieve pot! Met een goede dosis zelfvertrouwen het veld af. Dat gevoel verdampte helaas een week later alweer toen we in Veenendaal met 8-1 door VRC van de mat gespeeld werden. Aiii, die kwam hard aan. Zullen we het erop houden dat als je in de eerste klasse mag spelen, je ook af en toe eerste klasse klappen krijgt?

Terug op adem….en ‘Quick’ weer door
En dan, afgelopen zaterdag: de derde wedstrijd van deze periode tegen de JO11-2 van AFC Quick uit Amersfoort. Het team waar we ooit nipt van verloren in een oefenpotje. Toen stond broer Nout (van Merijn) de tegenstander te coachen en vader Gerben te fluiten; het was één groot familiefestijn. Maar deze keer geen coach Nout, geen scheidsrechter Gerben. En dat legde onze jongens bepaald geen windeieren. Het was zo’n ochtend waarop je veertien keer twijfelt of de paraplu nou uit of in moet. In ieder geval stonden de trouwe ouders er klaar voor, muziekbox aan, koffie in de hand, maar toch een beetje gespannen. Gingen we weer zoals in Veenendaal de bietenbrug op? Of konden de boys hun rug rechten en de zure nasmaak wegspoelen?

Wie kraakt als eerst de code?
De eerste helft van de wedstrijd leek vooral een tactisch schaakspel. Quick zette meteen druk. Onze jongens kregen nauwelijks ruimte, alsof er bij elk geel shirt automatisch een Amersfoorts spelertje werd meegeleverd. De strijd lag voornamelijk op het middenveld, maar dat betekende niet dat keeper Pim een rustige ochtend had. Hij had weer fantastische reddingen, reflexen zoals een echte Eagle betaamt. Aan de overkant tegen de bosrand aan, werd het ook een paar keer spannend, maar de 0 bleef op het scorebord. Tactisch gezien zat Quick beter in de wedstrijd, maar onze boys bleven uiterst gedisciplineerd. Geen gekke dingen, geen paniek, gewoon blijven staan waar je hoort.

En ze deden het….samen!
Na de veldwissel, in het derde kwart, gebeurde er iets. Alsof die helftwissel de motor had aangezwengeld kwam er leven in de wedstrijd. Het thuispubliek positioneerde zich strategisch achter het doel. Niet in zwarte hoodies, maar nog altijd intimiderend genoeg om Quick even te laten twijfelen of het hooligans waren of niet goed uitgeslapen ouders.

Het vierde kwart was ronduit spectaculair. Alles viel op z’n plek. Tom strooide met trucjes, Marouan krulde schitterende schoten richting de goal, Pim W. stoof over de flank met geweldige acties, Björn hapte iedereen in z’n broek die de bal van hem af wilde pakken, Jits toonde dat hij niet alleen goed kan verdedigen, maar ook écht hard kan sprinten, Julian bounchte zo snel over het veld dat de bal geen andere keuze had dan met hem mee te stuiteren, Merijn ruimde werkelijk alles op achterin, waardoor Pim zo nu en dan even lekker tegen de paal kon hangen, Tygo draaide en kapte tot zijn tegenstander duizelig werd en Ata was super scherp en bewaarde goed het overzicht, precies wat nodig was. En bovenal, ze deden het sámen: hét sleutelwoord van deze wedstrijd.

De beloning van al dat harde werk kwam net zo snel als de doelpuntenmaker zelf. Tygo onderschepte de bal, sprintte door alles en iedereen heen en tikte koelbloedig de 1-0 binnen. De opluchting en trots waren voelbaar. Daarna volgde de kers op de taart: een corner van Pim W. draaide scherp richting het doel en daar was Tygo Snijder, de kleinste man van het veld, die hem, tot verbijstering van iedereen inclusief zichzelf, met zijn hoofd binnen kopte. Een kopgoal!? Voor JO11-3!? De ouders moesten er bijna een stoeltje bij pakken om dit te verwerken.

En zo won Vliegdorp JO11-3 haar derde wedstrijd van deze periode: 2-0, we zijn er weer. De herfstdip is weg, het vertrouwen is terug. Op naar volgende week, waar een flinke klus wacht tegen koploper Valleivogels.

Het slotwoord is voor de leiding
We sluiten deze week af met een dikke pluim voor de trainers en de scheids. De rust die zij uitstraalden, gaf de jongens precies wat ze nodig hadden. De wedstrijd bleef sportief, netjes en spannend tot het einde! Jullie zijn toppers!