Het wedstrijdverslag komt deze week een beetje laat. Niet omdat er iets misging, integendeel, maar soms ontbreekt de inspiratie gewoon even. Dat lag absoluut niet aan de spelers, want die deden wat ze altijd doen: winnen. Nee, de reden was vooral dat het deze zaterdag wonderbaarlijk rustig bleef. Geen rare capriolen, geen scheidsrechter die zijn fluit kwijt was, geen ouders die met de cornervlag zwaaiden. Zowel spelers als ouders gedroegen zich voorbeeldig. En eerlijk is eerlijk: dat mag ook wel eens gezegd worden.

De herfst had Soesterberg inmiddels volledig in zijn greep. Een nat veld, gure wind en de eerste ANWB-stelletjes weer paraat langs de lijn. Herkenbaar aan hun identieke jassen en de gedeelde thermosfles. De regen tikte zachtjes op hun capuchons en parapluutjes. Het perfecte decor voor een ouderwetse krachtmeting tegen Roda ’46 JM11-4, de gedeeld koploper uit Leusden. Een mooie graadmeter dus.

De koelbloedige verdediging en de vliegende keeper
Julian was vandaag afwezig, hij bouncte door de lucht op een trampolinewedstrijd. Maar zijn plek in de verdediging werd meer dan waardig opgevangen. Ata was ongenaakbaar en zette zijn tegenstander keer op keer op het verkeerde been. Marouan speelde geconcentreerd en slim, vocht voor elke bal en bracht rust waar dat nodig was. En Jits stond goed gepositioneerd als laatste man. Al was dat niet helemaal zonder spanning, toen een Roda-speler in volle sprint op hem afstormde. Zijn moeder hield het niet meer en stond al half op het veld, klaar om haar zoon te redden. Maar Jits bleef ijskoud, zette zijn lichaam er perfect tussen en ruimde samen met keeper Pim de aanval professioneel op.

Keeper Pim keepte bovendien fantastisch. Vier wedstrijden lang had hij amper een bal gezien, maar deze keer mocht hij laten zien waarom hij de beste reflexen van de competitie heeft. Reddingen, duiken, Lòòòòòssssss, het zat er allemaal in. Als er één man verantwoordelijk was voor de overwinning, dan was het The Eagle Pim of Pim S. of gewoon Pim Pim. Zoals Cruijff het zou zeggen: “Je gaat het pas zien als je het doorhebt.” Nou, Roda had onze keeper pas door toen het al te laat was.

Het spelverloop
Voorin ging het al snel los. In het eerste kwart zette Tom Vliegdorp op voorsprong na een slimme assist van Merijn: 1-0. In het tweede kwart volgde al snel de 2-0, opnieuw van Tom, dit keer na een prachtige voorzet van Tygo. En wat Tygo de hele wedstrijd liet zien, was pure klasse. Hij speelde met flair, draaide soepel om zijn tegenstanders heen en zette telkens de aanval op scherp. Alleen het geluk stond niet aan zijn zijde: de paal en de lat leken vandaag in dienst van Roda te zijn. Het publiek voelde met hem mee bij elke misser, maar iedereen zag het: dit was topvorm zonder beloning.

Halverwege het tweede kwart brak Merijn door met een poeier van een schot, dat de keeper ternauwernood wist te keren. Hoe dan? Waarschijnlijk zit er nog steeds een afdruk van de bal op zijn armen. Maar even later kreeg The Bull zijn beloning: met een strak schot in de hoek tekende hij voor de 3-0, na goed voorbereidend werk van Björn. Björn zelf speelde met pit en energie. Als een ware Bullet dook hij in elk duel en joeg Roda constant op. En dan Pim W., onze eigen Speedy. Er waren momenten dat je hem bijna níet zag, maar dat kwam vooral omdat hij al lang en breed weer terug was voor je met je ogen kon knipperen.

Billenknijpen in het laatste kwart
In het derde kwart gebeurde er weinig, maar in het vierde begon Roda plots aan een opleving. Ze scoorden twee keer kort achter elkaar (3-1 en 3-2) en de spanning was voelbaar. De thee langs de lijn werd niet meer gedronken, maar vastgeklemd. Gelukkig hielden Ata, Marouan en Jits het hoofd koel, en stond Pim S. op precies de juiste momenten paraat. Toen scheidsrechter Vincent, die al een paar minuten zenuwachtig op zijn horloge tikte, eindelijk floot voor het einde, klonk er een collectieve zucht van verlichting. Vliegdorp had het geflikt. Wéér.

Volgende week wacht VVZA, de laatste wedstrijd van deze periode. Als het team deze lijn doortrekt, kan het eigenlijk niet meer misgaan. Daarna sluiten we deze succesvolle serie in stijl af: met een ware fotoshoot van dit topteam, de begeleiding én de sponsor, gevolgd door de enige echte beloning waar niemand nee tegen zegt: pannenkoeken.